وقتی درباره ی منشی صحبت می شود، فردی خندان و خوشرو با توانایی برقراری روابط اجتماعی وسیع در نظر آدم می آید. اگر آقای منشی ترشرو و بداخلاق وزیر علوم در ایران را از خاطره ام حذف کنم، همه ی منشی هایی که تا یک سال پیش دیده بودم بسیار شبیه به همین تصویری که از منشی داریم بودند. ولی منشی موسسه ای که این روزها در آن کار می کنم، انقلابی در مفهوم منشی است به طوری به نظر می رسد ترسناک ترین کار برایش حرف زدن با آدم ها یا دیدن آن ها باشد. خانم منشی ما آن قدر از روبرو شدن با مردم هراس دارد که اگر برای انجام کاری به دفترش بروی، حتما به سرعت بهانه ای پیدا می کند تا نشان دهد کاری که می خواهی بکنی شدنی نیست و خودش را از شرت خلاص کند. ولی در انجام همان کارها با ایمیل بسیار سریع و خوب عمل می کند. به خاطر همین حتی کوچکترین کارها را هم ترجیح می دهیم با ایمیل انجام بدهیم. حتی برای گرفتن چیزی از خانم منشی، فهمیده ایم که بهترین راه این است که با یک خط ایمیل درخواستت را بگویی و اجازه بدهی که خودش بدون آن که دیده شود، آنرا در صندوق پستی دفترت بگذارد . همه چیز در چند ثانیه انجام می شود، اگر راهش را بدانی.
نتیجه ی اخلاقی: اگر کسی به کنش اجتماعی شما واکنش معمول نشان نداد، درباره اش زود قضاوت نکنید. مردمان به هزار روش قابل برقراری رابطه برای کار کردن هستند. برای هر کسی اول ببینید به چه محرک های اجتماعی ای پاسخ می دهد، از همان روش ها برای زیستن در کنار هم و کار کردن با هم استفاده کنید.
